واقعه ای در دل کوه
|
| غــــنوده کعبه و ام القری به بستر خـــــــواب |
| ولـــــــــی به دامن غار حرا دلی بی تـــــــاب |
|
| نخفته، شب هــــــمه شب، دیده خـدا بینش |
| ز دیـــــــــــده رفته به دامن سرشک خونینش |
|
| بســـــــــــــان مــــرغ شباهنگ ناله سر کرده |
| بــــــــــــه کــــــوه، نــــاله جانسوز او اثر کرده |
|
| دلـــــــــــــش، لبالــب اندوه و محنت و غم بود |
| بـــــــه کــامش، از غم انسان شرنگ ماتم بود |
|
| وجـــــــــود وی هـــــــمگی درد و التهاب شده |
| ز آتـــــــش دل خـــــــود همچو شمعآب شده |
|
| کــــــــــه پیــــــــک حضـرت دادار، جبرئیل امین |
| عیـــــــــان بــه منظر او شد، خطاب کرد چنین: |
|
| بخــــــوان به نام خدایـی که رب ما خلق است |
| پــــــــدیــــــد آور انســـان ز نطفه و علق است |
|
| بـــــــــــــخوان که رب تو باشد ز ما سوا اکـــرم |
| کــــــــــــه ره نمود بشر را، به کاربرد قــــــــلم |
|
| بــــــه گوش هوش چو این نغمه سروش شنید |
| هــــــــــــزار چشمه نـــــــور از درون او جوشید |
|
| ز قیــــــد جسم رها شد، به ملک جان پیوست |
| شـــــــــکست مرز مکان را، به لا مکان پیوست |
|
| درون گلشن جانــــــــش شکفت راز وجــــــــود |
| گــــــــــــشود بـــــــار در آن دم به بارگاه شهود |
|
| بـــــــــــه بـــــزم غیب چو تشریف قربتش دادند |
| در آن مشـــــــــاهده منشـــــــــور عزتش دادند |
|
| چــــــــــو غرقه گشت وجودش به بحر ذات احد |
| غبـــــــــــار میم، بشد زایل از دل احـــــــــمــــد |
|
| بــــــــــه بی نشانی مطلق ازو نشان برخاست |
| حجــــــــاب کثرت موهوم از میــــــــان برخاست |
|
| دوبـــــــــــاره چون به مکان، رو، ز لامــــکان آورد |
| امیـــــــــــد و عشق و رهـــــایی به ارمغان آورد |
|
| درود و رحـــــــمـــــــــت وافر، ز کردگار قدیــــــــر |
| بـــــــــــر آن گزیده یزدان، بــــــــر آن سراج منیر |
|
"محمود شاهرخی"
|
منوي اصلي
نويسنده: 